مجذوب تبریزی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۴۹

آن قوم که بر ستم دلیرند همه

عاجزکش و فتنه و شریرند همه

چون مرد نیند و همه را باید مُرد

خوب است به یک بار بمیرند همه