مجذوب تبریزی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۴۲

ای آن که عقول عاقلت می‌خوانند

سادات تمام سیدت می‌خوانند

در هر دو جهان چو اسلمی در همه باب

زیبنده بود که اسلمت می‌خوانند