مجذوب تبریزی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۳۶

دنیا گر باغ و گر قفس بود گذشت

گر خواب و خیال و گر هوس بود گذشت

بی‌توبه فروبرده نفس را نکشی

کز جرم تو دوست تا نفس بود گذشت