مجذوب تبریزی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۲۹

خواهی که همیشه باشدت نعمت و ناز

با درد قناعت کن و با سوز بساز

گر نسبت سنگ و شیشه را یافته‌ای

خواهی ز گرانی به در آیی بگداز