مجذوب تبریزی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۵

بر خاک نظر کرد که زر می‌سازم

بر آب گره زد که گهر می‌سازم

چون دید که در جهان نمی‌گنجد حسن

دل برد که عالم دگر می‌سازم