مجذوب تبریزی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۱

عالم تن و روح لا اله الا هوست

از دولت مغز آبرو دارد پوست

عالم چو ضمیر هوست پیدا ز دو حرف

پیداست که مرجعش به هر معنی اوست