خواجوی کرمانی » دیوان اشعار » بدایع الجمال » رباعیات » شمارهٔ ۵۸

چشمم چو بر آن قامت رعنا افتد

بس فتنه که در عالم بالا افتد

بینی تن من در آب سرچشمهٔ چشم

چون موی که در میان دریا افتد