خواجوی کرمانی » دیوان اشعار » بدایع الجمال » رباعیات » شمارهٔ ۳۳

در ماتم من مرغ صراحی موید

غسّال به آب چشم جامم شوید

از خاک من آن خار که بیرون آید

زو تا به قیامت گل حمری روید