مجد همگر » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۱۹۳

چون دوستی تو اصل دشمن‌کامی‌ست

این سوختن من از فراقت‌خامی‌ست

وامید من آبستن بس نومیدی‌ست

نامم ز تو آلوده صد بدنامی‌ست