ملکا تنْت ز جان آمده جانْت از خرذ است
اورمزدی تو و فرخنده سپندارمذ است
شادمان بنشین وز دست دل‌افروز بتان
باده بسْتان که جهان با دل خصمانْت بذ است
وعدهٔ عمر تو از یزدان صد بار ده است
وعدهٔ ملک تو از باری ده بار صذ است
بخت فیروز تو پاینده‌تر است از کُه قاف
بخت خصمان تو چون آب میان سبذ است
در بر بخشش تو بخشش پرویز هبا
به‌خوشی لفظ تو دستان زدن باربذ است
دشمن خود بوَد آن‌کس که بوَد دشمن تو
آن کجا دوست تو را دوست تن و جان خوذ است
به زمی بر تو چنانی که به گردون بر مهر
به جهان در تو چنانی که به جان در خرذ است
هست مقراضی منسوج به چشم تو چنان
که به چشم دگران کهنه‌پلاس نمذ است
به همه کاری توقیع همی‌زن که فلک
به همه کار تو تا محشر توقیع‌زذ است
هرکه او دست به کین تو فشانَد شب و روز
بر تن و جانْش ز بخت بد دائم نَکَذ است
باد چندانْت به پیروزی در ملک بقا
که به آفاق درون مرد و زن و دام و دذ است