جهان ملک خاتون » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۱۱۲

چشمت به کرشمه بین که جان می‌بخشد

مستست و به یک لحظه جهان می‌بخشد

دل را ز من خسته مسکین بربود

و آنگاه به ابروش روان می‌بخشد