جهان ملک خاتون » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۲۱

دل دیده به دولت وصالت بسته‌ست

وز خار غمت دل جهانی خسته‌ست

گر دسترسی بود که دستت بدهیم

در پای تو مردمی چه جای دستست