فرخی یزدی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۲۰۲

هر چند افق زمانه روشن نبود

تکلیف جهانیان معین نبود

در قرن طلائی نکند آدم روی

در مملکتی که راه آهن نبود