سعدی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۲۳

غازی ز پی شهادت اندر تک و پوست

وآن را که غم تو کُشت، فاضل‌تر ازوست

فردای قیامت این بدان کی ماند

کآن کشتهٔ دشمن‌ست و آن کشتهٔ دوست؟