مکن ای یار ملامت که دلم در پی اوست

هر که را عقل بود صورت خوش دارد دوست

که تماشای جمالش کنم ای خواجه مرا

نظری هست که حسن آینه قدرت اوست

مهرورزی و نظربازی و بی‌سامانی

[...]

عاشق آن باشد که با معشوق دم‌سازی کند

تا که در راه وفاداران سراندازی کند

تیر باران بلا را جان سپر کن مردوار

کآن که در میدان رود چون گوی سربازی کند

هر که دل بر کشتن و آویختن ننهد چو شمع

[...]

مرا شکیب ز معشوق و جام صهبا نیست

از آن میان برهیدیم و هیچ پروا نیست

چنین شنیده‌ام از صوفیان کنج صفا

که هر که صاف نباشد دلش مصفا نیست

به سلسبیل مده وعده من ای ساقی

[...]

دل‌برا چندین جفاکاری مکن

با عزیزان بیش از این خواری مکن

حاکمی گر می‌کنی آزار من

زینهار آهنگ بیزاری مکن

غمزه را گو ترک غمازی بده

[...]

یاد داری که دگر دوش چه با ما کردی

فتنه انگیختی از دور تماشا کردی

آخر از صحبت دیرینه نیامد یادت

کآن همه جور و جفا بر من شیدا کردی

عهد بستی که به هم جام طرب نوش کنیم

[...]

شوریده‌حال را خبر عاقلان مپرس

آن را که غرق گشت نشان از کران مپرس

از ما بپرس هر چه توانی ز نیک و بد

الا حدیث توبه و تقوی و زآن مپرس

رویش ببین و از مه تابان مکن حدیث

[...]

خیال قامت او از نظر نخواهد شد

هوای زلف سیاهش ز سر نخواهد شد

سواد نقطه خالش ز کارنامه دل

به آب دیده و خون جگر نخواهد شد

بدین صفت که ز جام غرور بی‌خبر است

[...]

غم هجران تو ای دوست چنان کرد مرا

که سراسیمه و شیدای جهان کرد مرا

مهر رخسار تو از بس که تنم را بگداخت

چون هلال از نظر خلق نهان کرد مرا

لعل سیرآب توام در جگر من نگذاشت

[...]

نبار عشق و ستم گر چه طاقتم نبود

که در طریق وفا جز بلا و غم نبود

اگر ز درد بنالم نه صادقم در عشق

که هر چه دوست کند موجب الم نبود

چو غم ز طعنه غمز رقیب نیست مرا

[...]