عشقت صنما به روی‌ زردم دارد

وز کام و هوای خویش فردم دارد

این خود صنما قاعدهٔ بخت من است

با هر که وفا کنم به دردم دارد

جانی‌که زمهر توست نقصان نبرد

دردی که زکین توست درمان نبرد

هرکس‌که تورا به طوع فرمان نبرد

گر عالم جان شود ز تو جان نبرد

تا عصمت ایزدت نکوخواه نکرد

توقیع تو اِعتَصَمت بِالله نکرد

هرگز ستمی بر دل تو راه نکرد

ایزد به غلط تو را شهنشاه نکرد

ایزد که بنای دولتت عالی کرد

نگذاشت که خصم با تو محتالی کرد

گر خصم نکرد دل ز کینت خالی

اندیشهٔ تو جهان ازو خالی کرد

چون شاه جهان کمان کشیدن گیرد

پیروزی از آسمان رسیدن گیرد

هر تیر کز آن کمان پریدن گیرد

صبحی دگر از ظفر دمیدن‌ گیرد

هر تیر که شاه تیر گیر اندازد

گویی که ز گردون اثیر اندازد

دشمن ز نهیب او چو تیر اندازد

گویی که ز چنبران ا‌به زیرا اندازد

ای شاه زمین فلک سریرتو سزد

مریخ به جَدْی پرّ تیر تو سزد

خورشید نگویم که دبیر تو سزد

یک نقطه ز اتوقیع‌ا وزیر تو سزد

سلطان علم عدل به هر عالم زد

درکشور روم عالمی بر هم زد

هر دم ز قیاس عیسی مریم زد

نگذاشت که نیز هیچ کافر دم زد

من با تو بتا نفس نمی‌یارم زد

در موکب تو جرس نمی‌یارم زد

جان میدهم و نفس نمی‌یارم زد

دست از تو به هیچ‌کس نمی‌یارم زد

چون شاه سرای پرده بر هامون زد

از دجله و نیل خیمه تا جیحون زد

چون بارهٔ تازی از میان بیرون زد

کیمخت زمین ز گَرد بر گردون زد

هر شب که وصال یار دلبر باشد

شب زورق و ماه باد صرصر باشد

وان شب که فراق آن سمن بر باشد

شب کشتی و آفتاب لنگر باشد

گر نعمت دشمنت ز حد بیرون شد

بنگر که به عاقبت ز محنت چون شد

از قارون‌ گر به مال و گنج افزون شد

در زیر زمین نهفته چون قارون شد

تا فتح تو تاریخ مسلمانی شد

پیروزی تو اصل جهانبانی شد

تا خان ز سیاست تو زندانی شد

از بیم تو چشم خانیان خانی شد

چون شاه سوی تخت سرافراز آمد

پیرامن او بخت به‌پرواز آمد

آن روز ز تخت شاهی آواز آمد

کامروز مسیح از آسمان باز آمد

چون رخ بگشاد آن نگار دلبند

جای صلوات باشد و جای سپند

احسنت زند ستاره از چرخ بلند

آن مادر راکه چون تو زاید فرزند

گر ابر به جود خویشتن را چو تو خواند

فراش تو بود او همی‌گرد نشاند

هر چند بسی‌ گهر پراکند و فشاند

آخر گهرش نماند و بی‌کار بماند

از هیبت تو به روم کفار نماند

وز نصرت تو به روم زنار نماند

با عدل تو در زمانه تیمار نماند

با جود تو در خزانه دینار نماند

در عشق تو ای صنم مرا رای نماند

وان طبع لطیف حکمت آرای نماند

بر جای همی بود دلم بی‌غم تو

تا جای غم تو گشت بر جای نماند

ای شاه بنای ملک محکم به‌تو ماند

باغ ظفر و فتوح خرم به تو ماند

شاهنشهی از نژاد آدم به تو ماند

رفتند مخالفان و عالم به تو ماند

در عشق تو زیر و بم هم‌آواز منند

اندیشه و باد سرد دمساز من اند

خاموشی و صبر خازن راز من اند

رنگ رخ و آب دیده غماز من اند