هرگز نکنم سوز تو ای شمع چگل

پیدا من اگر چه هست کار مشکل

دردی که من از عشق تو دارم حاصل

دل داند و من دانم و من دانم و دل

جانا چو شبی با تو به روز آوردم

گر بی تو دمی برآورم نامردم

از مرگ نترسم پس از این کآب حیات

از چشمهٔ نوش لب لعلت خوردم

من ترک تو ای نگار آسان ندهم

تا پیش زمرد خطت جان ندهم

یاقوت لبت که قوت جان است مرا

آن را به دو صد هزار مرجان ندهم

آن به که بجامِ باده دل شاد کنیم

وز نآمده و گذشته کم یاد کنیم

وین عاریتی روانِ زندانی را

یک لحظه ز بندِ عقل آزاد کنیم

ای آن که نهند مهر و ماه از تمکین

بر خاک جناب تو شب و روز جبین

با دست زبان و دل تنگم منشان

بر آتش انتظار و فارغ منشین

گر مست نیی مست نمایی می‌کن

دیوانه نیی کاله ربایی می‌کن

تا خلق ز اسرار تو واقف نشوند

رندی بنمای و پارسایی می‌کن

ای رای تو صحرای امل پیمودن

تا چند بر آفتاب گل اندودن

گر در دهن شیر شوی بهر طمع

آخر نه شکار کور خواهی بودن

حافظ ورق سخن‌گذاری طی کن

وین خامهٔ تزویر و ریا را پی کن

خاموش نشین که وقت خاموشی توست

دم در کش و جام عشق را پر می کن

آنم که پدید گشتم از قدرتِ تو

پرورده شدم به ناز در نعمت تو

صد سال به امتحان گنه خواهم کرد

یا جرم من است بیش یا رحمت تو

تا کی بود این جور و جفا کردن تو

بیهوده دل خلایق آزردن تو

تیغی است به دست اهل دل خون آلود

گر در تو رسد خون تو در گردن تو

گل را دیدم نشسته بر تخت شهی

گفتا بشنو راستی از مرد رهی

من طفلم و بی گنه مرا می‌سوزند

ای وای به تو که پیری و پر گنهی

گل گفت اگر دستگهی داشتمی

بگریختمی اگر رهی داشتمی

با بی گنهی مرا چنین می‌سوزند

ای وای به من گر گنهی داشتمی

کم گوی به جز مصلحت خویش مگوی

چیزی که نپرسند تو خود پیش مگوی

گوشِ تو دو دادند و زبانِ تو یکی

یعنی که دو بشنو و یکی بیش مگوی