کشته بگذارید امشب اندر این میدان مرا

یک شبیخون دگر بر تیغ قاتل می‌زنم

تازه سازم روشن نامه طرازی پس از این

ناله‌ای چند به هر سطر سیه‌پوش کنم

جان اگر از ناتوانی بر لب آید باک نیست

ناله‌ام از ضعف اگر بر لب نیاید چون کنم

جرم ما گر باده‌آشامی‌ست مستی جرم کیست

عکس لعل خویش را ما در شراب افگنده‌ایم

ما زهر قاتلیم فصیحی نه شهد ناب

مرد طپانچه خوردن بال مگس نه‌ایم

ز ما یوسف پرستیدن ادب نیست

بیا تا چاه کنعان را پرستیم

ما بت نه ز اندیشه معبود شکستیم

آرایش بتخانه ما بود شکستیم

هر لخت جگر طاقت صد داغ دگر داشت

قفل در رسوایی خود زود شکستیم

ما توأمیم با گل رعنا در این چمن

از خون پریم و رنگ به بیرون نمی‌دهیم

گر گل نصیحتت نپذیرد در این چمن

باری به ناله‌ای مدد عندلیب کن

رنگ جسمانی‌ست بر سیمای ابر نوبهار

ورنه خون بایست بر خاک شهیدان ریختن

بر دو عالم دامن همت توان افشاند لیک

همت آزاده را ننگ‌ست دامان داشتن

چون نعش من برند برون از سرای من

محنت برهنه‌پای دود از قفای من

شهید عشق تو را راه کعبه مقصود

کسی نشان ندهد جز سر بریده او

ای دل از آن دهن طمع خام می‌کنی

خود را برای هیچ چه بدنام می‌کنی

ای که درد دل خونین‌کفنی می‌شنوی

خبر از درد نداری سخنی می‌شنوی

غم رسوایی خود آن قدرم نیست که تو

طعن خلقی ز برای چو منی می‌شنوی

حدیث شوخ لعلت نازک افگارش کنم ترسم

مگر آهسته آن لب را تبسم‌وار بگشایی

ز خود کنار همه عمر می‌توان کردن

به این امید که شاید تو در میان آیی