گریه گردیده گدازست فصیحی گله چیست

کشتی نوح شکستن هنر طوفان است

گر لذت داغ جگر اینست فصیحی

افسوس که در هر سر مویم جگری نیست

دی قاصد یار آمد و مژگان تری داشت

از یار مگر بهر هلاکم خبری داشت

هر نگه کز موجه خون جگر بیرون فتاد

بی‌جمال دوست سوی چشم گریان بازگشت

نوبهاران از در این باغ و بستان بازگشت

خنده نومید از لب گلهای خندان بازگشت

وای بر یعقوب ما کز بعد چندین انتظار

[...]

بعد عمری که فصیحی شب وصلی رو داد

مردم دیده ما در سفر دریا بود

شاید که به آفرینش خود نازد

ایزد که تماشای جمال تو کند

غم عشقت به عالم درنگنجد

بلی این روح در پیکر نگنجد

شهید خنجر شوق تو چندان

به خود بالد که در محشر نگنجد

دهن زخم چو خندان شود افزون گردد

یک دم ار شاد نشینم جگرم خون گردد

قامتی دیده‌ام امروز که بی‌منت فکر

هر چه آید به زبانم همه موزون گردد

لب تشنه فتادیم در آن بادیه کانجا

از خشک‌لبی چشمه حیوان گله دارد

بال و پر سوز که تا قوت پروازی هست

به مراد دل خود سیر قفس نتوان کرد

از آن ترسم که فردای قیامت

همین امروز و فردای تو باشد

مصر عصمت چه دیاری‌ست که خوبان آنجا

صورت خویش در آیینه کس نشناسند

شوق دیدار تو چون چشم مرا باز کند

مژه پیش از نگهم سوی تو پرواز کند

ز آن خوبتری که کس خیال تو کند

یا همچو منی فکر وصال تو کند

کاش آن کسان که پرسش بیمار غم کنند

چون تیغ بی‌مضایقه زخمی کرم کنند

فرداست وعده جنت و امروز شد نصیب

آری خلاف وعده کریمان چنین کنند

بی‌مروت نیست عشق ار دوست باشد بی‌وفا

روی شیرین در دل خسرو سوی فرهاد بود

خویش را بر نوک مژگان ستمکاران زدم

آن قدر زخمی که دل می‌خواست در خنجر نبود

ناله‌های نوگرفتاران غم را لذتی‌ست

ورنه این یک مشت پر مقصود صیادم نبود

تا سر مژگان تماشا دیده بر هم چیده بود

چون تو رفتی گویی این بیچاره خوابی دیده بود