ز درد تشنه‌لبی‌ها در این محیط سراب

دلی گداخته‌ایم و رسیده‌ایم به آب

تأملی‌ که چه دارد تلاش محرمی‌ات

شکستِ آینه را جلوه‌ کرده‌اند خطاب

حصول ریشهٔ آمال سربه‌سر پوچ است

[...]

ممسک اگر به عرض سخا جوشد از شراب

دستی بلند می‌کند اما به زیر آب

طبع‌ِ کرم فسردهٔ دست تهی مباد

برگشت عالمی‌ست ستم خشکی سحاب

این است اگر سماجت ارباب احتیاج

[...]

می‌دهد دل را نفس آخر به سیل اضطراب

خانهٔ آیینه‌ای داریم و می‌ گردد خراب

در محیط عشق تا سر در گریبان برده‌ایم

نیست چون‌ گرداب رزق‌ ما به‌غیر از پیچ وتاب

کاش با اندیشهٔ هستی نمی‌پرداختیم

[...]

می‌کنم‌گاهی به یاد مستی چشمت شتاب

تا قیامت می‌روم در سایهٔ مژگان به خواب

از ادب‌پرورده‌های حسرت لعل توام

ناله‌ام چون موج‌ گوهر نیست جز زیر نقاب

تا قناعت رشته‌دار گوهر جمعیت است

[...]

وقت پیری شرم دارید از خضاب

مو، سیاهی دیده‌ است اینجا به‌ خواب

چشم دقت‌جوهری پیدا کنید

جز به روزن ذره‌ کم دید آفتاب

اعتبار‌ات آنچه دارد ذلت است

[...]

بسکه شد از تشنه‌کامی‌های ما نایاب آب

دست از نم شسته می‌آید به روی آب‌، آب

هیچکس از گردش‌ گردون نم فیضی نبرد

کاش تر گردد ز خشکی‌های این دولاب آب

دم مزن‌ گر پاس ناموس حیا منظور توست

[...]

چو من ز کسوت هستی تر آمده‌ست حباب

به قدر پیرهن از خود برآمده‌ست حباب

جهان نه برق غنا دارد و نه ساز غرور

عرق‌فروش سر و افسر آمده‌ست حباب

هزارجا گرهٔ اعتبار شق کردیم

[...]

کیفیت هوای که دارد سر حباب

ما را ز هوش برد می ساغر حباب

هرکس به رمز بیضهٔ عنقا نمی‌رسد

چیزی نهفته‌اند به زیر پَر حباب

در کارگاه دل به ادب باش و دم مزن

[...]

گذشته‌ام به تُنُک‌ظرفی از مقام حباب

خُم محیط تهی‌ کرده‌ام به جام حباب

جهان به شهرت اقبال پوچ می‌بالد

تو هم به‌ گنبد گردون رسان پیام حباب

اگر همین نفَس است اعتبار مَد بقا

[...]

پیام داشت به عنقا خط جبین حباب

که‌ گرد نام نشسته است بر نگین حباب

نفس‌شمار زمانیم تا نفس نزدن

همین شهور حباب و همین سنین حباب

ز شش‌جهت مژه بندید و سیر خویش‌ کنید

[...]

بی‌لطافت نیست از بس وحشت‌آهنگ است آب

گر در راحت زند همچون گهر سنگ است آب

فتنه‌توفان است عرض رنگ و بوی این چمن

در طلسم خاک حیرانم چه نیرنگ است آب

نشئهٔ روشندلی پر بی‌خمار افتاده است

[...]

تا زند فال‌ گهر بیتابی‌آهنگ است آب

نعل در آتش به جست‌وجوی این رنگ است آب

گرچه با هر رنگ از صافی یک‌آهنگ است آب

در دم تیغت ز خون خلق بیرنگ است آب

حرف ارباب نصیحت بر دل‌ گرم آفت است

[...]

ای منّت عرق ز جبینت بر آفتاب

ساغر زند مگر به چنین‌ کوثر آفتاب

بر صفحه‌ای‌ که وصف جمالت رقم زنند

از رشتهٔ شعاع‌ کشد مسطر آفتاب

هیهات بی‌ رخت شب ما تیره‌روز ماند

[...]

تاب زلفت سایه آویزد به طرف آفتاب

خط مشکینت شکست آرد به حرف آفتاب

دیده در ادراک آغوش خیالت عاجز است

ذره کی یابد کنار بحر ژرف آفتاب

بینی‌ات آن مصرع عالی است کز انداز حسن

[...]

ای جلوهٔ تو سرشکن شأن آفتاب

خندیده مطلع تو به دیوان آفتاب

پیغام عجز من ز غرورت شنیدنی‌ست

مکتوب سایه دارم و عنوان آفتاب

در هرکجا نگاه پر افشان روز بود

[...]

ای چیده نقش پای تو دکان آفتاب

در سایهٔ تو ریخته سامان آفتاب

از طلعت نقاب طلسم بهار صبح

در جلوهٔ تو آینه‌ها کان آفتاب

سرو قد تو مصرع موزونی چمن

[...]

به خاکِ راه‌ِ که‌ گردید قطره‌زن مهتاب

که چون‌ گلاب فشاندم به پیرهن مهتاب

به صدبهار سر و برگ این تصرف نیست

جهان‌ گرفت به یک برگ یاسمن مهتاب

دگر چه چاره جز آتش زدن به‌ کسوت هوش

[...]

علمی‌ که خلق یافته بی‌چونش انتخاب

کرده‌ست نارسیده به مضمونش انتخاب

آنجا که شمع ما به تأمل دماغ سوخت

شد داغ دل ز مصرع موزونش انتخاب

مکتوب ما ز نقطه و خط سخت ساده است

[...]

بی‌ کمالی‌ نیست دل از شرم چون می‌گردد آب

از عرق آیینهٔ ما را فزون می‌گردد آب

از دم گرم مراقب‌طینتان غافل مباش

کز شرار تیشه اینجا بیستون می‌گردد آب

تاب خودداری ندارد صاف طبع از انفعال

[...]

هرکجا بی‌ رویت از چشمم برون می‌گردد آب

گر همه در پردهٔ خار است خون می‌گردد آب

دل به سعی اشک در راه تو گامی می‌زند

آتشی دارم‌ که از بهر شگون می‌گردد آب

صافی دل خواهی از سیر و سفر غافل مباش

[...]