هم‌دست همه دست‌زنانم کردی

دو گوش کشان همچو کمانم کردی

خاییده به هر دهان چو نانم کردی

فی‌الجمله چنان شد که چنانم کردی

هم دل به دلستانْت رساند روزی

هم جان سوی جانانْت رساند روزی

از دست مَدِه دامن دَردی که تو راست

کان دَرد به درمانْت رساند روزی

همسایگیِ مست فَزاید مستی

چون مست شَوی باز رهی از هستی

در رستهٔ مردان چو نشستی رَستی

بر باده زنی ز آب و آتش دستی

یادِ تو کُنَم، میانِ یادم باشی

لب بُگْشایم، در این گشادم باشی

گر شاد شوم، ضمیرِ شادم باشی

حیله طلبم، تو اوستادم باشی

یک بوسه ز تو خواستم و شش دادی

شاگردِ که بودی که چنین استادی؟

خوبی و کَرَم را چو نکو بنیادی

ای دنیا را ز تو هزار آزادی

یک‌دم غمِ جان دار! غمِ نان تا کی؟

وز پرورشِ این تنِ نادان تا کی؟

اندر رهِ طبل اشکم و نای و گلو

این رنج ز نخ به ضربِ دندان تا کی؟

یک شفتالو از آن لبِ عَنّابی

پُر کرد جهان ز بویِ سیب و آبی

هم پردهٔ شب درید و هم پردهٔ روز

از عشقِ رخِ خویش زهی بی‌آبی

ای نسخهٔ نامهٔ الهی که توی

وی آینه جمال شاهی که توی

بیرون ز تو نیست هرچه در عالم هست

در خود بطلب هر آنچ خواهی که توی

آن منعم قدس کز جهان مستغنی‌ست

جان همه اوست او ز جان مستغنی‌ست

هرچیز که وهم تو برآن گشت محیط

او قبلهٔ آنست و از آن مستغنی‌ست

تا ظن نبری که ره روان نیز نیند

کامل‌صفتان بی‌نشان نیز نیند

زین‌گونه که تو محرم اسرار نه‌ای

می‌پنداری که دیگران نیز نیند

صد سال بقای آن بت مه‌وش باد

تیر غم او را دل من ترکش باد

بر خاک درش بمرد خوش خوش دل من

یا رب که دعا کرد؟ که خاکش خوش باد

«گنجینهٔ اسرار الهی ماییم

بحر درر نامتناهی ماییم

بنشسته به تخت پادشاهی ماییم

بگرفته ز ماه تا به ماهی ماییم»

کشتی وجود مرد دانا عجب است

افتاده به چاه مرد بینا عجب است

کشتی که به دریا بود آن نیست عجب

در یک کشتی هزار دریا عجب است

مه دوش به بالین تو آمد به سرای

گفتم که ز غیرتش بکوبم سر و پای

مه کیست که او با تو نشیند یک جای‌؟

شبگرد جهان‌دیدهٔ انگشت‌نمای‌!

صیدم بشد و درید دام‌، این بتر است

می‌، دُرد شد و شکست جام‌؛ این بتر است

دل سوخته گشت و کار خام‌، این بتر است

دین ضایع و دنیا نه تمام، این بتر است

با همّت باز باش و با کبر پلنگ

زیبا به گه شکار و پیروز به جنگ

کم کن بر عندلیب و طاووس درنگ

کاینجا همه آواست و آنجا همه رنگ

آنهاکه محققان و ره بینانند

احوال تو را یکان یکان می دانند

لیکن به کرم پردە ی کس ندرانند

زان سان که زمانه میرود، می رانند

گر قامت سرو را دوتا میگویی

ور ماه دو هفته را جفا می گویی

اندر همه عالم این دل و زهره که راست؟

تا با تو بگوید که چرا میگویی؟

گفتی که سرشک تو چرا گلگون شد؟

چون پرسیدی راست بگویم چون شد:

خونابهٔ سودای تو میریخت دلم

چون جوش برآورد، ز سر بیرون شد

ای باد سحر، به کوی آن سلسله موی

احوال دلم بگوی، اگر باشد روی

ور زانک بر آب خود نباشد مه روی

زنهار مرا ندیده‌ای، هیچ مگوی