گنجور

قدسی مشهدی » رباعیات » شمارهٔ ۱۱

 

آن گل که ز نکهتش بشد هوش مرا
چون خواند به باغ وصل خود دوش مرا
از بس که به خدمت ایستادم پیشش
رفتار چو سرو شد فراموش مرا


متن کامل شعر را ببینید ...

قدسی مشهدی