ناصر بخارایی » غزلیات » شمارهٔ ۲۱۲
گر چارهٔ تقدیر به تدبیر توان کرد
قید دل دیوانه به زنجیر توان کرد
گویند به تقریر رسان حال و در این حال
حال دل سرگشته نه تقریر توان کرد
هر خواب پریشان که شب هجر تو دیدم
[...]
ناصر بخارایی » غزلیات » شمارهٔ ۲۴۲
هرکس که مقیم در خمّار نباشد
در مذهب ما عاقل و هشیار نباشد
گر علم یقین است تو را، عین یقین جو
کان طایفه را کبر به خروار نباشد
داری هوس صحبت او، ترک هوس گیر
[...]
ناصر بخارایی » غزلیات » شمارهٔ ۲۴۴
عشاق تو را درد سر عام نباشد
در دایرهٔ سوختگان خام نباشد
در بارگه عشق خرد را نبود راه
کان مجلس خاص است و ره عام نباشد
آنجا که زند یار سراپردهٔ غیرت
[...]
ناصر بخارایی » غزلیات » شمارهٔ ۲۴۵
ما را سر کفر و غم اسلام نباشد
جائی که همه ننگ بود نام نباشد
در مجلس خاصان دف و چنگ و می صافی
خوش باشد اگر درد سر عام نباشد
ای مدّعی بر من مفشان خرقهٔ سالوس
[...]
ناصر بخارایی » غزلیات » شمارهٔ ۲۵۰
سجّاده چه کار آید و دستار چه باشد
زر در چه شمار آید و دینار چه باشد
مندیل چه قدر آرد و تسبیح چه قیمت
ساغر چه زیان دارد و زنار چه باشد
من خود ز غم هجر تو آزردهام ای دوست
[...]
ناصر بخارایی » غزلیات » شمارهٔ ۲۷۱
از عشق چه گویم که مرا پیش نیامد
وز غم چه نمک ماند که بر ریش نیامد
یک روز دلم رفت به چین سر زلفش
عمری شد و آن خستهٔ درویش نیامد
تیری که توان بر هدف وصل تو انداخت
[...]
ناصر بخارایی » غزلیات » شمارهٔ ۲۷۲
مه نو شد و آن یار سفر کرده نیامد
معشوق جگرخوارهٔ دل برده نیامد
آزاد کنیم از پی کفارت او جان
کان دلبر بد عهد قسم خورده نیامد
آزرده شد از تیغ جدائی دل و جانم
[...]
ناصر بخارایی » غزلیات » شمارهٔ ۲۷۶
اینجا که منم نامهٔ دلبر که رساند
در دوزخ سوزان نم کوثر که رساند
گیرم که دل من چو کبوتر پرد آنجا
این نامهٔ میمون به کبوتر که رساند
چون باد خزان آمد و گلها همه رفتند
[...]
ناصر بخارایی » غزلیات » شمارهٔ ۲۷۸
هر دیده رخ خوب تو دیدن نتواند
هرکس سر زلف تو کشیدن نتواند
خسرو لب شیرین بگزد همچو شکر، لیک
فرهاد جز از انگشت گزیدن نتواند
خون گشت دلم غنچه صفت از غم هجران
[...]
ناصر بخارایی » غزلیات » شمارهٔ ۳۵۶
ماه است رخ یار، به ما خوش نبرآید
سرو است قد دوست، به بر میندرآید
ما همچو گلش سینهٔ صد پاره نمودیم
او غنچه صفت روی به ما میننماید
چون در قدم نازک گل خار جدائیست
[...]
ناصر بخارایی » غزلیات » شمارهٔ ۳۷۸
ساقی سبک آن رطل گران را به من آور
قوت دل و یاقوت روان را به من آور
گر زانچه به ما مینرسد بادهٔ صافی
دُردی که رسد، دُردکشان را به من آور
بیدار کن از درد کهن بخت جوان را
[...]
ناصر بخارایی » غزلیات » شمارهٔ ۳۸۳
از چهره چه رنگیست که آمیختهای باز
وز طره چه شوریست که انگیختهای باز
تا باز به هم برزدهای نرگس خونریز
بس خون که تو با خاک برآمیختهای باز
از طره زره در بر و از غمزه سنانکش
[...]
ناصر بخارایی » غزلیات » شمارهٔ ۴۱۹
ای چشم سیاه تو بلای دل عاشق
ای زلف پریشان تو مجموع خلایق
با عارض تو دل نبرد نام ریاحین
با چهرهٔ تو کس نبرد نام شقایق
اسرار لب لعل تو هرکس نشناسد
[...]
ناصر بخارایی » غزلیات » شمارهٔ ۴۴۴
من غیر سر راه تو راهی نگرفتم
جز خاک درت هیچ پناهی نگرفتم
دیروز مرا چشم تو خنجر زد و خون ریخت
دردا که بدین حال گواهی نگرفتم
آهم به فلک میرود از ضعف، چرا دوش
[...]
ناصر بخارایی » غزلیات » شمارهٔ ۴۵۰
ای دیده چه دیدی ز من خسته که هر دم
از خون جگر سرخ کنی چهرهٔ زردم
درمانده به درمان دلم خلق دو عالم
و آگه نه طبیب من بیچاره ز دردم
هر شب به سر آیم چو باد صبا گِرد سرایت
[...]
ناصر بخارایی » غزلیات » شمارهٔ ۴۵۲
تا زلف تو برداشتم و روی تو دیدم
در وصف نیامد که چه دیدم، چه کشیدم
جانم شب هجر تو چو ساغر به شب آمد
وز لعل تو یک روز به کامی نرسیدم
بادا شبِ تو خوش که من بی سر و بی پای
[...]
ناصر بخارایی » غزلیات » شمارهٔ ۴۷۳
امروز که خاکِ درِ دیر است مقامم
گر باده به یادت نخورم، باد حرامم
در گوش قدح نام تو میگفت صراحی
زان روز هوادار می و همدم جامم
تا دانهٔ خالت نبود مرغ دلم را
[...]
ناصر بخارایی » غزلیات » شمارهٔ ۴۸۹
عشق آمد و پر شد همه بیرون و درونم
در سر همه سودا شد و در دل همه خونم
دیرست که دیوانهام و عاشق و سرمست
اما به خرابی نه بدینسان که کنونم
موئی شدم از بس که بلا بر سرم آمد
[...]
ناصر بخارایی » غزلیات » شمارهٔ ۵۰۶
آن به که غم دل به حضور تو بگویم
کاسرار دل از گریه فتادهست به رویم
دریاب که بی روی تو ای سرو گلندام
از ناله چو نالی شدم از مویه چو مویم
زانگه که جدا ماندهام از خاک در تو
[...]
ناصر بخارایی » غزلیات » شمارهٔ ۵۱۶
خواهم چو صبا گرد سر کوی تو گشتن
با باد بر آمیخته و بر بوی تو گشتن
ناکامتر از تیر تو در کیش تو بودن
آشفتهتر از زلف تو بر بوی تو گشتن
بر خاک درت خسته و محتاج نشستن
[...]
