چون ناظر و منظور و نظر جمله تویی تو

لاَاَنْظُرُ اِلّا بِکَ سِرّاً وَ جِهارَا

زین بانگ جرس راه به جایی نتوان برد

کو خضر رهی تا که شود راهبر ما

چیزی که بدان شاد توان بود ندیدیم

دیدیم سراسر همه اسباب جهان را

آواز بود هر دو ولی فرق بسی هست

با نالهٔ جانسوز نی آهنگ جرس را

ای رفته پی صید غزالان سوی صحرا

بازآ بسوی شهر پی صید دل ما

گر تیر زنی بر دل ما زن نه بر آهو

ور دام نهی در ره ماه نه نه به صحرا

نه شهرکم از دشت و نه ماکمتر از آهو

[...]

برچید بساط فرح از ساحت دنیا

چه پست و چه بالا

تنظیم عزا را به فغان آمده همدم

پیدا و نهان را

بر رزم بیک عزم چون می‌گشت مهیا

با آنکه عدو بود بانبوه صف آرا

او را روش این بود که می‌رفت بتنها

زیرا که بیکتایی خود بود هویدا

دی آمد و کالای چمن برد به یغما

یغمایی دی گشت همه گلشن و صحرا

هر سبزه که دست چمن اندوخت به سالی

بیداد خزان برد به غارت به یک ایما

رعبی که نهان در دل اشجار بد از وی

[...]

در عالم ذر هستی ذرات چو یک جا

در آینه علم خدا گشت هویدا

از راح الستی ز کف ساقی باقی

سرها همه پرشور شد از نشئه صهبا

هر طایفه‌ای بر حسب حوصله خویش

[...]

سرو قد اکبر چو در آن دامن صحرا

افتاد ز شمشیر ستمکاری اعدا

از حکم بدا منع فدا شد ز زلخیا

ای مظهر یکتا

ای روشنی چشم و جگر گوشه زهرا

ای سوخته یک جا

ای عکس رخ جان دهد آیینه دل را

چون معجز عیسی!

طوطی شده حیران سخن‌های تو جانا

با آن لب گویا!

نرگس پی نظاره شود دیده سراپا

از بهر تماشا

سودای تو دارد به سر وامق و عذرا

تنها نه زلیخا!

در کشور خوبی نبود لاله‌عذارا

چون تو شه والا!

در کفر من ای شیخ مده بیهده فتوا

در عشق نداریم ز تکفیر تو پروا

در عشق نهادم چو قدم، پیر طریقت

از کعبه کشانید مرا جانب رضوا

جز مهر و وفا نیست در این راه عبادت

[...]

سید تقی آن کلفت ممد ولی میرزا

مجلس چو شد افنا