در حلقه آنطره مشکین چه خوش آید

و آن مایه سودا

پرتو زده بر چرخ چو پروین چه خوش آید

در عالم بالا

و آنهم چه نکو باشد اینهم چه خوش آید

زان شوخ دلارا

ای غرهٔ ماه از اثرِ صنعِ تو، غَرّا

وی طُرّهٔ شب از دمِ لطفِ تو، مُطَرّا

طشت زر شمعی خور از اطلس چرخی

درتافته از امرِ تو بر قرطهٔ خارا

نوکِ قلمِ صنعِ تو در مبدأ فطرت

[...]

کس نیست که گوید ز من آن ترک ختارا

گر رفت خطائی

باز آی که داریم توقع ز تو یارا

با وعده وفائی

کافتاده دل از دانه ی مشکین تو ما را

در دام بلائی

تا دیده ام آن صورت انگشت نما را

انگشت نمائی

جون می ندهد دست من بی سر و پا را

جز نعل بهائی

آخر چه زیان مملکت حسن شما را

از بی سر و پائی

بنواز زمانی من بی برگ و نوا را

از بانگ نوائی

دانم که سرایت کند این درد نگارا

یک روز بجائی

لیکن چکنم چون نبود ملکت دارا

در خورد گدائی

ای منزل ماه علمت، اوج ثریا

روی ظفر از آیینه تیغ تو پیدا

چون تیغ تو بذل تو گرفته همه عالم

چون صیت تو عدل تو رسیده به همه جا

گر سپهت خال زند بر رخ خورشید

[...]

خوش آب حیاتی است روان از نفس ما

از همدم ما جو نفس همدم ما را

سروی است قد ما که کشیده است به بالا

خوش آب حیاتی است روان در قدم ما

در عالم توحید چه پستی و چه بالا

در راه حقیقت چه مسلمان و چه ترسا

در صورت ما چون سخن از ما و من آید

در ملک معانی نبود بحث من و ما

در نقش و صفت نام و نشانی نتوان یافت

[...]

ای حسن تو دردانه چو ک . . . بنند اعلا

چون نقطه فردی

شوری است ترا در همه سر نسبت غوغا

هر سوی که گردی

چون مردمک دیده به هر منزل و هر جا

بی فایده گردی