بی آنکه ز من به تو بدی گفت کسی

بر کشتن من چه تیز کردی هوسی؟

زین کار همی نیایدم باک بسی

صد کشته چو من به که تو غمگین نفسی

تا بنده شد از هوا قرین هوسی

جز ناله ز بنده برنیاید نفسی

فریادرسَم نیست به غیر از تو کسی

فریاد ز دست چون تو فریادرسی

دردا و دریغا که چنین در هوسی

کردیم تن عزیز خس، بهر خسی

زهر غم روزگار خوردیم بسی

از دست دل خویش، نه از دست کسی

من عاشق تو، نه بر توام دسترسی

وآنگه شب و روز بوده در دست خسی

کار من و تو چو بنگرد ژرف کسی

صد عالم محنتست در هر نفسی

می‌کوشیدیم کز تو سازیم کسی

نتوانستیم و جهد کردیم بسی

سروی نتوان ساخت به حیلت ز خسی

تو در هوسی بُدی و ما در هوسی

گر من صنما، سوی تو ره یافتمی

بر دیده به دیدن تو بشتافتمی

گر خاطر من ز هجر غمگین نبُدی

اندر غزل تو موی بشکافتمی

آن قوم کجا نزد تو پویند همی

در جزو و ز کل زَهر تو جویند همی

از دل همه مهر تو بشویند همی

تا می‌نکنی یقین چه گویند همی

اقبال براندت که حکمت خوانی

ور نام طلب کنی ز نان درمانی

بردار مرا ز خاک اگر بتوانی

تا پیش تو بر خاک نهم پیشانی