زین باغ، که در وی گل شادی خودروست

دلها همگی، با غم عالم یکروست

دلگیر کسی را نتوان دید در او

جز شاخ که از غنچه گره بر ابروست

ای آنکه دلت جز بهوس مایل نیست

از رشتن رشته أمل غافل نیست

از بسکه در او علاقه ها بسته بهم

دکان علاقه بندی است این، دل نیست

ای آنکه ترا جز غلیان همدم نیست

جز حرف نی و شیشه ز بیش و کم نیست

خواهی که بود شیشه غلیانت صاف

گر شیشه دل صاف نباشد غم نیست

کس را چو زبان نرم خود همدم نیست!

پشتی، چون روی گرم در عالم نیست

از بد گهران، چه نقص خوشخویان را؟

تا شیشه بود نرم، ز سنگش غم نیست

امید ز هر که هست، باید برداشت

دل ز آنچه بجز حق است، باید برداشت

در وقت دعاست، دست برداشتنت

رمزی که ز جمله دست باید برداشت

هر بی جگری ز تنگ دنیا نگذشت

هر گل بدن از خار تمنا نگذشت

زین بحر، گذر با دل نازک نتوان

با مشک حباب کس ز دریا نگذشت

بر درگه خلق، بندگی ما را کشت

هر سو پی نان دوندگی ما را کشت

فارغ نشویم یکدم از فکر معاش

ای مرگ بیا که زندگی ما را کشت!

مستی جوانیم بطاعت چو نهشت

گفتم: این تخم، پیریم خواهد کشت

دنیا همه کرد پیریم صرف أمل

زین پنبه چه رشته ها که این زال نرشت!

از بهر خلافت پیمبر بی گفت

طاق است آنکس که بود زهرا را جفت

کس را ندهد خدای این دولت، مفت

برجای نبی کسی نشیند کاو خفت

دنیا، که بجلوه میکند مفتونت

تو بسته بدو دل، او کمر بر خونت

این شاهد غداره چنبر بازیست

کز چنبر چرخ میکند بیرونت

عزت، ثمر فروتنی میگردد

پستی، معراج برتری میگردد

قدرت ز فتادگی دو چندان گردد

افتد چو الف ز پای، پی میگردد

ای آنکه همیشه در پی خوابی و خورد

پا در زد و خوردی از برای زد و برد

ننگت بادا،اگر چنین خواهی زیست

خاکت بر سر، اگر چنین خواهی مرد

گه در غم پوششی و، گه در غم خورد

گویا نشنیده‌ای که می‌باید مرد

تا چند غم زندگی خویش خوری؟

گاهی غم مرگ نیز می‌باید خورد!

عمر تو بفکر دنیی دون گذرد

کی یک نفست بیاد بیچون گذرد؟

از بهر خیال باطلی، چند ای دل؟

از حق مگذر؛ کسی ز حق چون گذرد؟!

بدخو، از خوی خود بدوزخ باشد

خو آتش جانگداز و، خود یخ باشد

خود را شکند ز سختی بیحد خصم

ریزد دم شمشیر چو پرشخ باشد

آتش اگرت ز عشق در سر باشد

کسی زیر سر تو بالش پر باشد؟

عیب است که با دعوی پرداختگی

چون آینه ات خانه مصور باشد

دل، از غم نانی اگرت خون باشد

به ز آنکه بحب جاه مفتون باشد

از بهر سئوال، در بدر گشتن ما

با خانه شمار عاملان چون باشد؟!

فرزند، برای روز بد میباشد

آسایش بخش باب و جد میباشد

در گرمی آفتاب، هر ساق درخت

در سایه شاخ و برگ خود میباشد

هرگز نه ترا دل غمین میباشد

نی،تر ز سرشکت آستین میباشد

نی چهره چون کاوه و، نه دردی چون کوه

از حق مگذر، بندگی این میباشد؟!

گر شعر نه مال و ثروتم می بخشد

صد گونه خوشی و لذتم می بخشد

از شعر همین سود مرا بس که دمی

از فکر جهان فراغتم می بخشد