تا در دل من گل هوای تو شکفت

خشنود شدم از تو به پیدا و نهفت

ای خوی خوش تو با خداوندی جفت

شکر تو خدای خویش را دانم گفت

چون بر همه کس نمی‌شود راز نهفت

من گوهر راز خود نمی‌دانم سفت

تنهایت همی جویم، ای مایهٔ جفت

هم با تو مگر راز تو بتوانم گفت

تا از برم آن یار پسندیده برفت

خونم ز دو چشم و خوابم از دیده برفت

ای دیده، بریز خون دل، کان دیده

بگذاشت مرا در غم و نادیده برفت

ای گشته پراکنده سپاه و حَشَمت

گرینده ندیمان و غریوان خَدَمت

بر کوس و سپاه تو ز تیمار غمت

خون می‌بارد ز دیده شیر علمت

ای تو تبتی مشک و حسودت زرغُنج

با بور تو رخش پور دستان خرمُنج

بادا رخ حاسدت ترنجیده و زرد

سر بر طبقی نهاده پیشت چو ترنج

گر شاه سه شش خواست سه یک زخم افتاد

زنهار مگو که کعبتین داد نداد

کان نقش که کرد رای شاهنشه یاد

در خدمت شاه روی بر خاک نهاد

مر جاه ترا بلندی جوزا باد

درگاه ترا سیاست دریا بود

رای تو ز روشنی فلک سیما باد

خورشید سعادت تو بر بالا باد

در عشق تو چشمم از جهان دوخته باد

وز مهر تو جان چو مهر افروخته باد

در آتش سودای تو دل همچو سپند

در پیش تو بهر چشم بد سوخته باد

یزدان خرد و کمال راه تو نهاد

اجرام سپهر نیک خواه تو نهاد

گردون ز جمال پایگاه تو نهاد

عالم عرض جوهر جاه تو نهاد

گم بوده، ز تو جنت و کوثر یابد

شاخ خرد از فکرت تو بر یابد

طبع از نُکت تو گنج گوهر یابد

جان از سخن تو جان دیگر یابد

نی مهر تو در هیچ نگین می‌گنجد

نی مهر تو در جان حزین می‌گنجد

جولانت خواهم اگر چه، ای مرد حکیم

در قالب گفتار همین می‌گنجد

مادح ز عطای تو توانگر گردد

فکرت ز سخای تو مدبر گردد

خاطر به هوای تو منور گردد

معنی به ثنای تو مشهر گردد

هر روز بتم با دگری پیوندد

با وی گوید حدیث و با وی خندد

گر من نفسی شاد زیم نپسندد

مردم دل خویش بر چنین کس بندد؟

فردا علم عشق برون خواهم زد

لاف از تو و خود نگر که چون خواهم زد

گر خصم هزارند و زبونند مرا

بر دیدۀ خصمان زبون خواهم زد

ای مه، به کف ابر زبون خواهی شد

وی برگ سمن، بنفشه‌گون خواهی شد

ای رایت نیکویی، نگون خواهی شد

در چشم منست آنکه تو چون خواهی شد

بیهوده بر آزار من، ای سرو بلند

تیغت شُستی به خون و خوردی سوگند

گر من به هلاک خویش گشتم خرسند

باری تو ز خویشتن چنین بد مپسند

هر گه که بخندد آن نگار دلبند

از نقطۀ یاقوت فرو ریزد قند

خورشید ز رشک گوید، ای سرو بلند

چون خندیدی باز دگر بار بخند

پیچیدن افعی به کمندت ماند

آتش به سنان دیو بندت ماند

اندیشه به رفتن سمندت ماند

خورشید به همت بلندت ماند

نوروز شکفته از لقای تو برند

فردوس خجسته از رضای تو برند

بنیاد درستی از وفای تو برند

ارکان تمامی از بقای تو برند

عشق تو مرا از دل و از جان برکند

سودای توام ز خان و از مان برکند

در کام دلم ز عشق هر ذوق که بود

هجران توام از بن دندان برکند