بیدادی و فتنه در جهان آیین نیست

شادند جهانیان و کس غمگین نیست

گل هست به باغ ملک اگر نسرین نیست

رکن‌الدین هست اگر معزالدین نیست

آن را که ز سلطان یقین تمکین نیست

گو از بر من برو که او را دین نیست

دریای عجایب است در سینهٔ من

لیکن چه کنم که یک عجایب بین نیست

با آن که سبک‌تری ز تو در دین نیست

گویی که جز آرام، مرا آیین نیست

غفلت نگذارد که در آیی از جای

سنگینی خواب آدمی، تمکین نیست