ظهیری سمرقندی » سندبادنامه » بخش ۴۵ - داستان کودک و رسن و چاه
بردار پیاله و سبوی ای دلجوی
فارغ بنشین تو بر لب سبزه و جوی
بس شخص عزیز را که دهر ای مه روی
صدبار پیاله کرد و صد بار سبوی
ظهیری سمرقندی » سندبادنامه » بخش ۵ - آغاز کتاب سندباد
هر چه کاری برش همان دروی
وانچه گویی، جواب آن شنوی
اوحدالدین کرمانی » دیوان رباعیات » رباعیات الحاقی » شمارهٔ ۸۰
بس کز تو دوم در به در و کوی به کوی
تاریک شدم چون شب و باریک چو موی
فی الجمله به هر صفت که خواهی می دار
کان پشت ندارم که بگردانم روی
کمالالدین اسماعیل » رباعیات » شمارهٔ ۸۴۳
تیری، که چو در خود کشمت دور شوی
ماهی، که شوی غریب هرمه بنوی
اشکی، که چو در چشم من آیی بدوی
عمری، که همان دم که درآیی بروی
کمالالدین اسماعیل » رباعیات » شمارهٔ ۸۴۴
بر خاک در تو دوش ای سلسله موی
با بی خوابی کرده بدم روی بروی
تا روز بدست هجر چون قرعۀ فال
می غلتیدم ز پهلو اندر پهلوی
امامی هروی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۲۵
ایدل ز پی سایه خود چند روی
با نور چرا بسایه ها در گروی
تا بر سرت آتشی نباشد چون شمع
چون شمع گمان مبر که بی سایه شوی
عراقی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۶۱
ای کرده غمت با دل من روی به روی
زلف تو کند حال دلم موی به موی
اندر طلبت چو لولیان میگردم
دور از در تو، دربدر و کوی به کوی
مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۷۰۵
ای باد سحر به کوی آن سلسله موی
احوال دلم بگوی اگر یابی روی
ور زانکه ترا ز دل نباشد دلجوی
زنهار مرا ندیدهای هیچ مگوی
مولانا » مجالس سبعه » المجلس الثالث » حکایت
ای باد سحر، به کوی آن سلسله موی
احوال دلم بگوی، اگر باشد روی
ور زانک بر آب خود نباشد مه روی
زنهار مرا ندیدهای، هیچ مگوی
مولانا » مجالس سبعه » المجلس الثالث » حکایت
ای باد سحر، بهکوی آن سلسله موی
احوال دلم بگوی، اگر باشد روی
ور زانک بر آب خود نباشد مه روی
زنهار مرا ندیدهای، هیچ مگوی
مولانا » مجالس سبعه » المجلس الثالث » حکایت
ای باد سحر، به کوی آن سلسله موی
احوال دلم بگوی، اگر باشد روی
مولانا » مجالس سبعه » المجلس الثالث » حکایت
ور زانک بر آب خود نباشد مه روی
زنهار مرا ندیدهای، هیچ مگوی
سعدی » گلستان » باب هشتم در آداب صحبت » حکمت شمارهٔ ۱۴
با مردم سهل خوی دشخوار مگوی
با آن که در صلح زند جنگ مجوی
ابن یمین » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۶۱۵
ایخواجه توئی انک چو تو گرم روی
در مردی ورادی نبود هیچ گوی
دارم خرکی و هر شب از کاه دریغ
جو خواهد اگر چه می نیرزد بجوی
خواجوی کرمانی » دیوان اشعار » صنایع الکمال » سفریات » رباعیات » شمارهٔ ۲۸۴
ای پیکرم از مهر مهی ماه نوی
گر خرمن من بسوخت بروی بجوی
سیم زنخش در خم چوگان سیاه
افتاده چو گوئی و در آن گوی گوی
خواجوی کرمانی » دیوان اشعار » صنایع الکمال » سفریات » رباعیات » شمارهٔ ۲۹۳
تا چند ز مهر مه آن غالیه موی
چون سایه روم در بدر و کوی بکوی
با نامه و خامه باز گفتم غم دل
این هم دو زبان آمدی و آن نیز دو روی
خواجوی کرمانی » دیوان اشعار » صنایع الکمال » سفریات » رباعیات » شمارهٔ ۳۰۲
آن موی میان که تا میان دارد موی
از مردم چشم من نهان دارد روی
گفتم سر زلف تو پراکنده چراست
گفتا که سخنهای پراکنده مگوی
خواجوی کرمانی » دیوان اشعار » بدایع الجمال » رباعیات » شمارهٔ ۱۱۴
ای خواجو اگر میبری از مستی بوی
زنهار مکن به عالم هستی روی
پیش آر سبو و خاک قالب گِل کن
تا از گِل قالب تو سازند سبوی
خواجوی کرمانی » دیوان اشعار » بدایع الجمال » رباعیات » شمارهٔ ۱۱۶
آن ماه که بر میان کمر سازد موی
از سنبل سیراب نماید گُل روی
گفتم «سر زلفت دلم از دست ببرد»
در تاب شد و گفت «پراکنده مگوی»
کمال خجندی » رباعیات » شمارهٔ ۳۹
با قامتت ای لاله رخ سوسن بوی
از جای رود چو آب سرو لب جوی
پیش رخ تو زسیلی باد صبا
گل هم بطبانچه سرخ میدارد روی
