گر بیدارم اسیر صد شور و شرم

ور در خوابم ز عقل و دین بی خبرم

هرگه که به حال خویشتن درنگرم

خواهم که لباس عمر بر خود بدرم

ای آنکه ز گل تازه تری در نظرم

با خط تو منت ریاحین نبرم

پیش تو گل و لاله و نسرین چه بود

من این سه قماش را بیکجو نخرم

هرچند که در باغ تو بی‌برگ و برم

چون شاخ بریده بی‌نوای ثمرم

در شهر محبت تو این بس هنرم

کز بهر جمال عفوت آیینه‌گرم

ای آن که روی به کوی بیداد گرم

چون باز آیی مپرس اینجا خبرم

جایی دگرم بجو که تا آمدنت

خواهد برون اشک به جای دگرم

چون شمع بود داغ جنون تاج سرم

آتش به جهانی زده مژگان ترم

عیبی نبود هست کساد ارگهرم

عیبم همه این است مه صاحب هنرم

خاک درِ تو چو سرمه در دیده برم

وانگه به نظر پردهٔ افلاک درم

تو با من و رحم نه که در من نگری

من با تو و زهره نی که در تو نگرم

ای عکس رخ تو داده نورِ بصرم

تا در رخ تو به نور تو می‌نگرم

گفتی منگر به غیر ما آخر کو

غیر تو کسی که آید اندر نظرم

خاک درِ تو چو سرمه در دیده برم

وانگه به نظر پردهٔ افلاک درم

ای عکس رخ تو داده نورِ بصرم

تا در رخ تو به نور تو می‌نگرم

گز در بر آن جان جهان تحفه برم

یعنی که اگر شبی نیائی ببرم

من وصلت را به عالمی نفروشم

هجرانت را گزی بگوزی نخرم