رندی باید ز هر دو عالم شده فرد

تا می بخورد به جای آب و نان درد

امروز ملک‌زادهٔ ضَرغام‌نَبَرْد

اسبی دادم پلنگ‌وَش کوه‌نورد

از بس به هوا بردم و پایین آورد

از اسب گذشته کار مسهل هم کرد

دنیا به کسی خط امانی نسپرد

هرکس که بزدا عاقبت باید مرد

آن سنگ که نام نامی وی اجلست

بر شیشه عمر همه کس خواهد خورد

دنیا به کسی خط امانی نسپرد

هرکس که بزدا عاقبت باید مرد

هر وقت که دیدی غَضَبت رو آورد

از یک تا صد شماره کن ای سره‌مرد

در ضمنِ شماره عقلت آید سر جای

دیگر نکنی آن چه نمی‌باید کرد

زین مردم دل‌سیاه‌، رخ دارم زرد

بیدردی خلق دردم افزود به‌ درد

جز خوردن‌ خون‌ دگر چه‌ می‌ شاید کرد

خون‌ باید خورد و باز خون‌ باید خورد

آن استر بارکش که خود باری برد

وان اشتر بی‌زبان که خود خاری خورد

صد ره به از آدمی که از مادر خویش

زاد آدم و ظالم شد و چون ماری مرد

خود بد بود آنکس که بدم نام برد

خود نیک بود هر آنکه نیکم شمرد

از صاف دلی من بمثل آینه‌ام

در آینه هرکه روی خود می‌نگرد