چون کوه گران نمود اصفاهانم

چون کاهی کرد دوری کاشانم

هر صبحدمی چو شامگه دلتنگم

هر شامگهی چو صبحدم گریانم

آنم که به ملک نیستی سلطانم

با سامانم اگر چه بی سامانم

دیری ست چو آسیا درین کهنه سرا

سرگردانم که از چه سرگردانم

مهجور و زبان بسته و سرگردانم

رنجور و جگر سوخته و حیرانم

از چشم تو چشم التفاتی دارم

گر پای نهی به چشم، جان افشانم

دلداده دیده توام گر قدمی

[...]