گر بنده نظامی از سر درد

در نظم دعا دلیری‌یی کرد

گر مادر من رئیسهٔ کُرد

مادر صفتانه پیش من مرد

زان بیشتر است کاس این درد

کانرا به هزار دم توان خوَرد

گر اشتلمی نمی‌زد آن کُرد

خر می‌شد و بار نیز می‌برد

می‌راند خری به گردن خرد

خر رفت و به عاقبت رسن برد

آن دید در این و حسرتی خوَرد

وین دید در آن و نوحه‌ای کرد

لیلی دم صبح پیش می‌برد

مجنون چو چراغ پیش می‌مرد

چون قصه شنید قصد آن کرد

کز چهرهٔ گل فشانَد آن گرد

گر در رهم آبگینه شد خُرد

سیل آمد و آبگینه را برد

بنشین و ز دل رها کن این درد

آن به که نکوبی آهن سرد

روباه ز گرگ بهره زان برد

کین رای بزرگ دارد آن خرد

هر قهقهه کاین چنین زند مرد

شک نه که شکوه ازو شود فرد

پیدا شغبی چو باد می‌کرد

پنهان جگری چو خاک می‌خورد

از لالهٔ سرخ و از گل زرد

گیتی علم دو رنگ بر کرد

ای سرو جوانهٔ جوانمرد

وی با دل گرم و با دم سرد

بر حسرت او دریغ می‌خورد

می‌خورد دریغ و صبر می‌کرد

گوینده چو دید کان جوانمرد

بی‌دوست نواله‌ای نمی‌خورد

بی‌طلعت او طرب نمی‌کرد

می جز به جمال او نمی‌خورد

چون قاصد شد پیام او برد

شد شیشهٔ مهر در میان خرد

پرسید یکی که‌ای جوانمرد

کز دور زنی چو چرخ ناورد‌