یک شیشه که خوش فرو توان برد

بهتر ز دو صد سبوی پر درد

چون ساقی پیش صاف را برد

عیبم نکند کسی بدین درد،

چون مَرد به‌گِرد مردُمی‌ گرد

نی همچو بخیل ناجوانمرد

گویند به همّت‌، آن جوانمرد

شد برتر از انکه آرزو کرد

این گفته غم خود از رخ زرد

او داده جوابش از از دم سرد

می‌سوخت چو شمع با رخ زرد

در گریه و سوز خنده می‌کرد

آهی به جگر فرود می‌خورد

والماس به سینه خرد می‌کرد

می‌زد ز درون جان دم سرد

زآن باد چو ریگ رقص می‌کرد

کان رو که تو می‌فشاندیش گرد

ز آسیب زمانه لطمه‌ای خورد

از دم همه خون جگر همی کرد

و ز بی جگری جگر همی خورد

چون خود به قدر رغبت آن خورد

مادر سر سفره را به هم کرد

غمخوارهٔ او شد از سر درد

می‌سوخت به درد و غم همی خورد

گر مهتر ماست نوفل گرد

مهتر نکند ستیزه با خرد

چندان غم جان و تن توان خورد

کز پرده برون سخن توان برد

بر رسم عرب به جهد و ناورد

می‌کرد ستیزه مرد با مرد

دارم دل خسته درد پرورد

درمان دلم تویی برین درد

انگار گل تو را خزان برد

وآن هم نفسی که داشتی، مرد

هستیم، من و تو، هر دو، شب گرد

لیکن تو به ناله و من از درد

او بر سر این فسانهٔ درد

و انبوه بگرد او زن و مرد

این سگ، سگ کیست اندرین گرد

وین غم، غم کیست با چنین درد