اسرافیل‌ت فتاده در پای

هم نیم رهت بمانده برجای

رنگ از دو سیه سفید بزدای

ضدی ز چهار طبع بگشای

گفتم سخن تو هست بر جای

ای آینه‌روی آهنین‌رای‌

مستوفی عقل و مشرف رای

در مملکت تو کار فرمای

بر گردد بخت از آن سبک‌رای

کافزون ز گلیم خود کشد پای

زین دامگه اعتکاف بگشای

بر عجز خود اعتراف بنمای

یک‌رویه شد آن گروه را رای

کآهنگ سفر کنند از آن جای

از عمر من آنچه هست بر جای

بستان و به عمر لیلی افزای

بی رای مشو که مرد بی‌رای

بی پای بود چو کرم بی‌پای

بر زخمهٔ عشق کوفتی پای

وز صدمهٔ آه روفتی جای

پولادهٔ تیغ مغز پالای

سرهای سران فکنده بر پای

از نعرهٔ کوس و نالهٔ نای

دل در تن مرده می‌شد از جای

زان پیش که من درآیم از پای

در خانهٔ خویش گرم کن جای

آزردمت ای پدر نه بر جای

وای ار بحلم نمی‌کنی وای

زین یاوگیانِ دشت‌پیمای

گِردَش دو سه صف کشیده برپای

گفتا که سبب چه بود؟ بنمای

کاین یک نفسِ تو ماند بر جای

وان قاصد را بداشت بر جای

گه دستش بوسه داد و گه پای

روزی دو که عمر هست بر جای

بر بستر خود دراز کن پای

تا در گره فلک بود پای

هرجا که روی گره بود جای

گفت ای به تو مُلک عشق برپای

تا باشد عشق، باش برجای