وصل تو چو عمر جاودانه است

خوی تو چو گردش زمانه است

در راه قضا رخ تو دامست

در دام قدر لب تو دانه است

در هر نفسم هزار آهست

[...]

تا هست دُرُست‌، گنج و کان‌هاست

چون خُرد شود‌، دوای جان‌هاست

وان جان که لب تواَش خزانه‌ست

گنجینهٔ عمر جاودانه‌ست

مقصود وی آن بت یگانه است

وآن درس تعلمش بهانه‌است