باشد بدل شکایت اگر از غمی ترا

باهیچکس مباد حکایت از آن کنی

گردوست است رنجه نماییش دل زغم

ور دشمن است خاطر او شادمان کنی

وین هم غم دگر که زبیهوده گفتنی

[...]

وقتی گذر فکند بمن کاروان عشق

این آتشم بسینه از آن کاروان بجاست

نه غارت خزان و نه غوغای زاغ دید

آسوده بلبلی که گرفتار دام بود

خود را مگر باو بفروشم و گرنه من

آن نیستم که خواجه خریدار من شود

گفتم که کاش غیر ترا همنشین نبود

گفتا که غیر نیز مرادش جز این نبود

گفتم خلاف وعده مکن ترک وعده گفت

گفتم که باش یار یکی یار غیر شد

بنمود روی خویش چو چشمم پر آب دید

نتوان بجز در آب بلی آفتاب دید