یک تازیانه خوردی بر جان از آن دو چشمشْ

کز درد او بماندی مانند زرد‌سیب

کی دل به جای داری در پیش چشم او

کو چشمشْ را به غمزه بگرداند از وریب

یا رب بیافریدی رویی بدین مثال

[...]

در کوی تو ابیشه همی گردم ای نگار

دزدیده تا مگرت ببینم به بام بر

ای کار تو ز کار زمانه نمونه‌تر

او باشگونه و تو از او باشگونه‌تر

ای خواجه گر بزرگی و اشغال نی تو را

برگیر جاخشوک و برو می‌درو حشیش

موی سپید و روی سیاه و رخ بچین

بوزینه‌ی خرف شده و گشته کاینه