شاهد هر جان که بود دلفریب

یافته زین خلعت زیباست زیب

پای به دامن کشی و سر به جیب

تن به شهادت دهی و جان به غیب

قرص جوی می شکن و می شکیب

تا نخوری گندم آدم فریب

ای درین بتکده ی طبع فریب

برده غوغای بتان از تو شکیب

باغ ترا روح امین عندلیب

باد مسیح از چمنت برده طیب

تا بکی از منبر ظلمت تصیب

نغمه تزویر برآرد خطیب

بیدل ودستی ز ثمر بی نصیب

گفت که ای نغمه سرا عندلیب

مرغ زبانان سلیمان فریب

در هوس نغمه او نا شکیب

عقل تو مفطوم زهر شک و ریب

ذات تو معصوم زهر شین و عیب

وین خلف خاطر و نوزاد غیب

کآمده از صلب قلم پاک جیب

دید دری قفل از آن بی‌نصیب

قفل از آن دور چو از دین صلیب

من هم از احباب به قدر نصیب

خورده ام از ساده دلی ها فریب

زن نه و چون زن همه دنبال زیب

آب نه و رفته همه رو به شیب

یا اسدالله، ز حزین غریب

روی متاب ازکرم بی حسیب

از اثر پرتو آن نور غیب

جلوه ابداع برآمد ز جیب

ذات تو پاک است ز عیب [و] ز ریب

آمده معدوم به پیش تو غیب

گرد برآمد ز مزار حبیب

رفت برون پای ظفر از رکیب

پرده نشینانِ شبستانِ غیب

باز کشیدند برون سر زجیب

هر نفس این پردهٔ چابک رقیب

بازیی از پرده برآرد غریب

روزیِ او هرچه رسیدی ز غیب

شبهه نکردی که بود شبهه عیب