خواجهٔ کونین حبیب اله

پاک ز هر پاک طبیب گناه

شاخِ گلی پا به سرِ سبزه نه

شاخِ گل اندر وسطِ سبزه به

زیرِ پیِ من نشود سبزه لِه

نرم‌ترم من به تن از کُرکِ بِه

تو بستان بوسه ای از من فَرِه

بد شد اگر، باز سرِ جاش نِه!

از غضب افکنده بر ابرو گِرِه

از پیِ پیکار کمان کرده زه

‎عشق کند جامِ صبوری تهی

‎آه مِنَ العِشقِ و حالاتِه

مردم این مُلک ز کِه تا به مِه

هیچ ندانند جز احسنت و زِه

شاه چو آن دید بفرمود: زه‌!

گفت که این قصه نبشتنش به

تا من و ملت به دعای تو شاه

دست برآریم به سوی اله

لطف و غضب راز دل پادشاه

شامل آن قوم نماید اله

پیرزنان نیمه شبان از اله

جسته همه رفعت و اقبال شاه