پای مروت به سوی مروه نه

چهره صفوت به صفا جلوه ده

آینه را در نظر خود منه

تا نشود عکس تو را جلوه ده

هر مژه از دیده خونابه ده

بود به ابروش همانا گره

شکل کمان راست قدت شرح ده

بهر کمان تو عصا گشته زه

پای مروت به سر چاه نه

دست به افتاده از راه ده

بین که ازین هر دو کدام است به

هر چند نه به بر رخ آن دست نه

مو که زند بر سر کلکت گه

از ره معنیت بود پند ده

رشته اشک تو بر آن بسته زه

ناوک آه تو بر آن تیر نه

ناز جوانی ز سر خود بنه

داد دل پی سپر خود بده

رخ ز سفید به سیاهی منه

نور الهی به ملاهی مدره

پیش که سازد فلک عشوه ده

پشت تو را همچو کمان تن چو زه

محنت این کار به خود ره مده

رنج کشی در طلب علم به

خاک به هر پای بود بوسه ده

خاک به فرقت که ز تو خاک به

سوزن عیسی همه بندد گره

لیک دمش مرهم ناسورده

نی علفم چشمه تمامم بده

کز جگر تشنه گشاید گره

جون بگشاید زکمندش گره

دوری از آمیزش بیگانه به

گام ریاضت بره رنج نه

گنج ستان در کنف رنج به

گفت که میگویم و نبود گناه

نیست در این جامه بغیر ازاله

ابرویت از ناز کمان کرده زه

هر سر موئی و دو عالم گره

داروی این علت ناصور ده

داغ مرا مرهم کافور نه