به میل سرمه ماند پیش آن مه شمع کافوری

بیا پروانه روشن ساز امشب چشم غیرت را

شود آسوده گر یکجا کند دیوانه پا قائم

نباشد هیچ بیم از سنگ طفلان بید مجنون را

ملایم می شود در گفتگو هر کس که کامل شد

که دایم پنبه باشد در دهن مینای پر می را

به چشم کم مبین در نامهٔ اعمال ما زاهد

که می بارد ازین ابر سیه باران رحمت ها