اگر از آتش عشقش چراغ همت افروزی

به بینی نور ربانی میان لیله ظلما

بفقر و نامرادی سازگر شور غمش داری

که دارد نیش با نوش و برآید خار با خرما

صبوری ورز اگر خواهی که کام دل بدست آری

سرانجام همه کارت بود از صبر پابرجا

اگر در راه درد او بود روی تو زرد اولی

که بر خوان شهنشاهی مزعفر به بود حلوا

خداوندا بده کامی مرا از ذوق درویشی

که از روی زبان دانی زبون آمد دل دردا

دلم بخش و زبان بستان که از بهر دو سه حرفی

اسیر هر قفس گشته است دایم طوطی گویا

خداوندا بجان آمد دلم از درد بی دردی

شفای خویش از قانون طلب بر بوعلی سینا

پس از سی چله دی این مقرر گشت برقاری

که بارانی سقرلاط و سقرلاطست بارانی

جمال یار می بینم ز روی صورت و معنی

که پیش چشم مجنونست عالم سربسر لیلی

چو شد مشهور در عالم جمال یار و عشق ما

چرا افسانه میگوید کسی از وامق و عذرا

بعالم کی بدی نام و نشان عالم و آدم

[...]

گریه ی بسیار چون شمع از برای من کنی

شب هجران نباشد غیر شمعم یار دلسوزی

گر امروز آتش شهوت بکشتی بیگمان رستی

و گرنه تف این آتش ترا هیزم کند فردا

سخن کز روی دین گوئی، چه عبرانی چه سریانی

مکان کز بهر حق جوئی چه جابلقا چه جابلسا

شهادت گفتن آن باشد که هم زاول در آشامی

همه دریای هستی را بدان حرف نهنگ آسا

نیابی خار و خاشاکی در این ره چون به فراشی

کمر بست و به فرق استاد در حرف شهادت لا

عجب نبود گر از قرآن نصیبت نیست جز نقشی

که از خورشید جز گرمی نیاید چشم نابینا

از این خلوت‌نشینی کم نگردد هستی حسنت

که آنجا هم ز خون مجرمان پیمانه‌ای داری

مرا این آتش از داغ جدایی بیشتر سوزد

که می‌گویند جا در محفل بیگانه‌ای داری

ز آسیب نظر گر می‌گریزی در دلم بنشین

که آنگه خالی از نامحرمان کاشانه‌ای داری

دلی شوریده خوانندش که در بازار معشوقی

خریدار پریشانی است صد زلف پریشانی

که می‌آید به سر وقت دل ما جز پریشانی؟

که می‌پرسد بغیر از سیل، راه منزل ما را؟