تومردی باعروس معنی آن بهتر که آسایی

به زردوسرخ چندآساکنی برخود عروس آسا

بسیج بی بسیجی جست بایدراه بی راهی

گرت زی منزل مردان بی پروا بود پروا

یکی دریاست بی ساحل من و توغرق اندروی

نشان‌ساحل‌ازغرقه چه‌سان‌گیری چه سان جویی

هزاران ساله ره‌آن‌سوی عقل است و زهی نادان

کزین سویی هزاران ساله ره وز وی نشان جویی

بت ونفس و هوابشکن خلیل ملک وحدت شو

چرا چون تیرگانش هر نفس از روشنان جویی

بنه این خویشتن بینی واندر خویشتن بینش

نظربگشا وخودراجو که تا بینی همان جویی

به تونزدیکترازتست ازدوران چه می‌پرسی

میان کاروانی و ره از گم گشتگان جویی

نه نزدیکی زدرویشی ونه دوری زسلطانی

چودرتودرداوهست آنچه را می‌جویی آن جویی

بسادرویش کش یابی چو خواهی بردرسلطان

بسا سلطان که چون جوییش برآن آستان جویی

خوش‌آن‌حکمت‌که‌ایمانی،بدان‌حکمت‌که‌یونانی

مرو زی عرصهٔ یونان، گرو زی ساحت بطحا

خوش‌آن‌حکمت‌که‌ایمانی،بدان‌حکمت‌که‌یونانی

مرو زی عرصهٔ یونان، گرو زی ساحت بطحا

بناز ای طوس بر راز و ببال ای خاوران بر ری

که‌ از ری زی‌ تو کرد آهنگ‌زینت‌ بخش تاج‌ کی

نک ای‌کابل خدا از کشور کابل برون‌کش پا

نک ای خوارزم‌شه از کشور خوارزم گم کن پی

نک ای میر بخارا ترک تاج و تخت فرماهان

[...]

تو ای نیلوفر بویا که خورشیدت دلیلستی

شب یلداستی مه را که بس تار و طویلستی

پناه گلشن رضوان و خلوت‌خانهٔ قدسی

شبستان ملک یا آشیان جبرئیلستی

گهی دور قمر را دود آتشگاه نمرودی

[...]

گشودی زلف قیرآگین جهان را قیروان‌کردی

نمودی چهر مهرآیین زمین را آسمان‌کردی

قمر آوردی از گردون به شاخ نارون دستی

گهر دزدیدی از عمان نهان در ناردان‌ کردی

یکی‌گردنده‌کوهی را لقب سیمین‌سرین دادی

[...]

شبی‌گفتم خرد راکای مه‌گردون دانایی

که از خاک قدومت چشم معنی یافت بینایی

مرا در عالم صورت بسی آسان شده مشکل

چه باشد گر بیان این مسائل باز فرمایی

چرا گردون بود گردنده و باشد زمین ساکن

[...]

نگرددماه نوطالع گر از رخ پرده برداری

نروید سرو در بستان به بستان گر گذار آری

توئی آن بت که دین بت پرستی را دهند از کف

اگر بینند رویت را برهمن های فرخاری

دگر از هند سوی فارس نارد کاروان شکر

[...]

نبندد مرد عاقل دل بدین فرتوت زن دنیا

که سودش جملگی سوگ است و شکرش سر‌به‌سر شکوی

بلی عاقل نداند شش جهت را غیر افسانه

بلی کامل نبیند نه فلک را جز به استهزا

بمیرد پیش از مردن ببخشاید پس از جستن

[...]

مترس ازکس بگو مطرب نوازد چنگ و نای و نی

زما نبود تزهد خوش چه غم مفتی برد گر پی

گواهی نشنود از من اگر رفتم بنزد وی

از این پس فاش و پی در پی بهامون خورد خواهم می

من آن مرغم که شد آبشخورش در آن گلستانی،

که خون بلبلان چون جوی آب است آبشارش را

بجز خون دل عاشق نبد در ساغر ساقی

ز من باور کن ای افسر، که نوشیدم شرابش را