جنونی کو که از قید خرد بیرون کشم پا را

کنم زنجیر پای خویشتن دامان صحرا را

به بزم می پرستان محتسب خوش عزتی دارد

که چون آید به مجلس شیشه خالی می کند جا را

اگر شهرت هوس داری اسیر دام عزلت شو

[...]

میار ای بخت بهر غرق ما در شور دریا را

پر ماهی مگردان بادبان کشتی ما را

لباس ما سبکاران تعلق بر نمی تابد

بود همچون حباب از بخیه خالی پیرهن ما را

بود از شعلهٔ آواز غلغل بزم می روشن

[...]

تهی کن ایدل از پروردهٔ خود زود پهلو را

که آخر نافه تا کشتن بود همراه آهو را

نگردد شعر من مشهور تا جان در تنم باشد

که بعد از مرگ آهو نافه بیرون میدهد بو را

ز آسیب صبا آسوده تا صبح ابد باشد

[...]

تواند صورتی دادن شبیه آن پریرو را

مصور گر کند از بال عنقا خامهٔ مو را

هزاران معنی باریک باشد بیت ابرو را

به غیر از مو شکافان کس نفهمد معنی او را

به نغمه دل چو نی بستند کم ظرفان و زین غافل

[...]

نماید حکمتش چون در شفابخشی ید بیضا

گذارد پنبه را بر داغ ماهی از کف دریا

ندارد در هوای گرم لطفی آتش صهبا

هلال عید دانم گر رگ ابری شود پیدا

نصیبی نیست از اهل کرم برگشته بختان را

[...]

اگر میدید با هم اتحاد بلبل و گل را

مصور میکشید از رنگ گل تصویر بلبل را

گر از نا آشنائی چرخ سازد زیر پل غرقم

ازان بهتر که بینم روی یاران سر پل را

خیال نازکم را نیست تاب ناخن دخلی

[...]

به مردم می‌کند نرگس ز هر جانب اشارت‌ها

که فصل گل به چشم کم نباید دید گلشن را

سواد کعبه کی منظور ارباب نظر باشد

به سنگ سرمه حاجت نیست هرگز چشم روشن را

چو استعداد نبود کار از اعجاز نگشاید

[...]

فتد در خانهٔ زین چون گذار آن لعبت چین را

پر پروانه سازد شمع حسنش دامن زین را

بهم شیر و شکر آمیزشی دارد نمیدانم

که ره چون نیست در چشم سفیدم خواب شیرین را

کجا اهل ریا را آگهی از درد دین باشد

[...]

فروغ شعلهٔ ادراک در پیریست کم پیدا

بود این معنی پنهان ز شمع صبحدم پیدا

ز خط لب نمی گردد دهان آن صنم پیدا

که پنهان است مضمون گر چه میباشد رقم پیدا

شود از خط پشت لب دهان آن صنم پیدا

[...]

بچشمم آب و رنگی نیست خوان پادشاهانرا

که دارد کاسهٔ درویش نعمت های الوان را

نگاه تیز می بینم به سوی او غزالان را

نگه دارد خدا از چشم بد آن تیغ مژگانرا

کس از پروردهٔ خود در جهان طرفی نمی بندد

[...]

بریزش زیر بار خود در آور ساده لوحان را

بیفشان سیم و زر چندان که بردارند دامان را

ز دست انداز دشمن نیست غم خلوت گزینان را

که بیم آستین نبود چراغ زیر دامان را

به بیداری خیال زلف خوبان می کند شب ها

[...]

گل آمیزش منعم مدان جز داغ محرومی

نسازد آب دریا سبز هرگز خار ماهی را

هوا از گفتگوی سرد ناصح چون خنک گردد

توان از آتش می سوختن این رنگ کاهی را

غنی از دولت دنیا نگردد عیب کس زایل

[...]

نجات از قید و محنت نیست ارباب تلون را

بلی بیخار هرگز کس نبیند پای گلبن را

نیفتد کارسازان را به کس در کار خود حاجت

بخاریدن نباشد احتیاجی پشت ناخن را

خبر می آورد گاهی ز کوی دوست مجنون را

سگ لیلی از این ره خوشتر از آهوست مجنون را

مگر زد خندهٔ دندان نما بر روی سگ لیلی

که از شادی نگنجد استخوان در پوست مجنون را

ز شوخی بس که در پرواز بینم هر نفس گل را

چو بلبل میتوان کردن ز گلبن در قفس گل را

ز شوق گوشهٔ دستار او از بس که بی تاب است

پرد مانند شبنم هر نفس چشم هوس گل را

خوش آن سالک که گیرد پیش راه دلستانی را

قلم باشد به جای شمع بزم اهل معانی را

بنامحرم نشاید گفت اسرار نهانی را

بپیچم چون قلم در نامه پیغام زبانی را

چرا خم گشته میگردند پیران جهاندیده

[...]

سخن مهر خموشی بر نمی دارد زبانش را

که لب چون غنچه پنهانست از تنگی دهانش را

بیا بلبل ببین در پرده ی گل آفتابی را

چرا از سادگی محبوب خود کردی نقابی را

نرنجی گر ز طبعم در شکایت جسته معنی ها

اگر خواهی به پیشت می فرستم بسته معنی ها

کند گر خودنما چون مه سواد صفحهٔ روشن

به گردون می رساند دعوی صاحب کمالی را