چو «بهرام» و «رُهامِ» اردبیلی،

«گَشَسْپِ» دِیلمی، «شاپورِ» گیلی،

در آن فریاد صنج او را عدیلی

چو قوالان سرایان با سپیلی

ز بس کاو داد سیم و زر سبیلی

نماند اندر جهان نام بخیلی

ایا ابر سیه بر چرخ نیلی

نه دریائی نه جیحونی نه نیلی

چرا چندین گهر باری نه سیلی

چرا تندی کنی نه ژنده پیلی

بآب اندرا با دریا عدیلی

[...]

خداوندا حریفان آمدستند

که تا با من کنند امشب عدیلی

به زر سیکی نمی‌یابم در این شهر

وگرنه نیست در طبعم بخیلی

اعانت کن مرا امشب به سیکی

[...]

نهاده تخت شه بر پشت پیلی

کشیده تیغ گرداگرد میلی

نمی‌دانم ترا تو از چه خیلی

و یا تو در سپاه من طفیلی

کسی کو برکشد از چاه پیلی

ز مشتی پشه کی گردد بخیلی

ملایک گردِ آن استاده خَیلی

گشاده هر یکی از دیده سَیلی

فتاده بر رخش عکس بخیلی

لبش از ناخورایی گشته نیلی

اگر خواهی جوابی و دلیلی

جهانی جمله پرکورند و پیلی

چو بر مرکب شدی چون ژنده پیلی

بدشواریش بردی اسپ میلی

شده هر موی بر حسنش دلیلی

چه چیزش بود در خور جز که نیلی

بشکّر در ده آواز سبیلی

که نیکو نبود از نیکو بخیلی

یقین دیوانه‌ای از عشق لیلی

زیادت میکنی هر لحظه میلی

چو نزد تو کند هر لحظه لیلی

همی آهنگ دارد با تو میلی

نبد منصور بُد دیدار لیلی

که با او داشت اندر عشق میلی

به سردی نکته گوید سرد سیلی

نداری پای آن خر را شکالی

به سردی نکته گوید سرد سیلی

نداری پای آن خر را شکالی

حکایت بر مزاج مستمع گوی

اگر خواهی که دارد با تو میلی

هر آن عاقل که با مجنون نشیند

نباید کردنش جز ذکر لیلی