کنون خسته شدم از بس که پویم

نشان باشهٔ گم کرده جویم

گهی از بهر وصلش پوی پویم

گهی از بیم هجرش موی مویم

نشستم در فراقت روی و مویم

بدان تا بوی تو از تن نشویم

اگر تو هجر جویی من نجویم

و گر تو سرد گویی من نگویم

ز بس خواری که هجر آرد به رویم

ز دلتنگی همین مایه بگویم

نگارا چند نالم چند گویم

به زاری چند گریم چند مویم

اگر کردار تو با کوه گویم

بموید سنگ او چون من بمویم

چه نادانم که از دل چاره جویم

که خودیکباره دل برد آب رویم

روم با دوست گویم هر چه گویم

مگر زنگ جفا از دل بشویم

ز بت رویان یکی دیگر بجویم

بدو بندم دلی کز تو بشویم

تو ارزانی نیی اکنون به کویم

چگونه باشی ارزانی به رویم

چه رنج آید ازین بدتر به رویم

که تو گویی دریغست از تو کویم

فروغ آفتاب آید ز رویم

نسیم نوبهار آید ز بویم

اگر چه تشنگی آید به رویم

بمیرم تشنه آب از تو بجویم

اگر خواری همی آید به رویم

سزد گر نیز مهر تو نجویم

میان بندگانت داد جویم

همیشه راست باشم راست گویم

به حق آن که در زنهار اویم

که چون زنهار دادی راست گویم

چو شه فرمود گفتن، چون نگویم؟

رضای شاه جویم، چون نجویم؟

بیا تا کژ نشینم راست گویم

چه خواری‌ها کز او نامد به رویم

وصالش گر بگوید زانِ اویم

بگو خاموش باشی تا نگویم