به من ده تا ز غم ها دست شویم

که تا باشم دعای شاه گویم

کنی گر گوشهٔ چشمی به سویم

نریزد در دو عالم آبرویم

که راه نعت پاکان تو پویم

ثناسنجی کنم، سنجیده گویم

گشایی گر نظر یک ره به سویم

گشاید سد در دولت به رویم

جوانی! رفتی و نایی به سویم

نمی دانم کجایت باز جویم

ز فایز پرس و جو احوال پیری

که تا با تو حکایت بازگویم

شکار سرو قدی ماه رویم

زلیخا طلعتی، زنجیر مویم

به زنجیر جفا فایز چو یوسف

به تاریکی زندان کرده خویم

سواد زلف جعد مشک بویم

بیاض طلعت روی نکویم

سراسر قصه ی او بازگویم

به خوناب جگر رخساره شویم

درین گلشن پریشان مثل بویم

نمیدانم چه میخواهم چه جویم

برآید آرزو یا بر نیاید

شهید سوز و ساز آرزویم

غلامم، جز رضای تو نجویم

جز آن راهی که فرمودی، نپویم

ولیکن گر به این نادان بگویی

خری را اسبِ تازی گو، نگویم

نم و رنگ از دم بادی نجویم

ز فیض آفتاب تو به رویم

نگاهم از مه و پروین بلند است

سخن را بر مزاج کس نگویم

نگیرد لاله و گل رنگ و بویم

درون سینه ام مرد آرزویم

غم پنهان بحرف اندر نگجند

اگر گنجد چه گویم با که گویم

بیا عارف بکن کاری که گویم

تو با من دوستی، خیر تو جویم

ولی من هیچ بد از وی نگویم

به جز راه ادب راهی نپویم