چو کس را می‌نبینم همدم خویش

در آنجا می فرو گویم غم خویش

فروماندی چو کوران درغم خویش

نمی‌بینی فضای عالم خویش

گرفتی از سر غفلت کم خویش

نمی‌دانی بهای یک دم خویش

گرفتی از سر غفلت کم خویش

نمیدانی بهای یک دم خویش

مرا بیدار کردی از دم خویش

مرا بنهادهٔ کل مرهم خویش

نهادی در میان با او غم خویش

زدی بر نیل دلق ماتم خویش

بباید خوردنت اکنون غم خویش

نباید دادن از کف خاتم خویش

بفکر قلعه های محکم خویش

چو افتادی گرفتی ماتم خویش

اگر آگاهی از کیف و کم خویش

یمی تعمیر کن از شبنم خویش

دلا دریوزهٔ مهتاب تا کی

شب خود را برافروز از دم خویش